tirsdag, mai 03, 2005


Plutseleg var han kjendis,og med eitt var det langt attende til -95 då vi satt på golvet og vogga i takt til Mari Boine. Vi snakka ikkje, han såg meg vel ikkje, men lusekofta og dei raudlette kinna sette seg på innsida av hjernen min. Eg tenkte alltid etterpå: Der er han frå Verftet. Eg beint ut tenkte, at der er han der. No kjent som luring. Posted by Hello